já það er ýmislegt sem mér tekst nú að gera til þess að "krydda lífið og tilveruna." Sjúkrasaga mín er ansi gott dæmi um það. Í þau skipti sem ég hef brotnað þá hef ég náð að gera það aaaalveg sjálf-hef ekki getað kennt neinum öðrum um það. Fyrst náði ég að tábrjóta mig eftir leik við Val í 4. flokki kvenna minnir mig. Það var innanhús-Austurlandsmót heima minnir mig. Við gerðum jafntefli við Val og ég var svo brjál yfir því að eftir leikinn dúndraði ég í battann með þeim tilþrifum að ég tábraut mig og það blæddi inn á lið eða eitthvað svolleis. Ég fattaði það reyndar ekki fyrr en eftir að mótið var búið. Svo náði ég að fótbrjóta mig í leik í 3.fl. kvenna. Vorum að spila við Huginn held ég. Þá steig ég eitthvað svo vitlaust niður að ég braut mig í kringum ökklann. Núna hefur mér tekist að bæta enn einu afrekinu við. Ég er búin að vera ansi veik og slöpp núna í 3 vikur og því hefur fylgt mikill hósti.....reyndar svo mikill að ég rifbeinsbraut mig í einu hóstakastinu síðasta föstudagskvöld/nótt!! Ég reyndar fattaði það ekki strax, en fann samt helvíti mikið til neðarlega í bakinu á laugardagsmorguninn. Skrapp samt í gymið og íþróttaskólann og var ekki alveg að meika það að leika við krakkana. Var einmitt að ræða það við Guðrúnu og Maríu í skólanum á laugardaginn að ég hefði örugglega hóstað svo mikið að ég hafði tognað. Um kvöldið var svo aðeins skroppið út á lífið-stelpupartý hjá 2. árinu í Véla-og iðnaðarverkfr.-og var markmiðið þar að drekka nógu ansk...mikið til að deyfa verkinn út af  "tognuninni." Spunk-skotflaskan hennar Þóru reyndist vera lifesaver í því....! Í gær ákvað ég svo að skreppa á læknavaktina og láta athuga þetta betur og neinei, þá er þetta bara svona gríðalega fallegt rifbeinsbrot. Svo nú lítur allt út fyrir að ég eigi eftir að vera algjör heimalingur og úða í mig verkjatöflum eins og skittles.

Þessi dæmasaga sýnir það og sannar að allt er hægt ef viljinn er fyrir hendi....og jafnvel þótt hann sé það ekki.....